Добро утро

Ги каснав забите, се скршија неколку.
Немаше болка, без многу празнини, ни празнина…
Напротив, уста преполна од нив.

Страшно е кога ќе помислиш:
имаш полна уста скршени трајни заби,
исплукај ги и штрбаво до крај на живот.

Но ела не плукај полна уста.
Мораш! Плукаш!

И пак гризиш заби.
Пак се кршат нови.

Веќе полна уста неполна секунда после плукање.

Ова не е јаве!
Не можи да биди.
Сон е.

– Вака ме напаѓаш Сон?

Ај добро, јавуваат од централа, не биле заби.
Гравчиња мастики биле, само малку стоени, стврднати.

– Е добро Сону, оти те сетив па ќе ме прелажуваш да поспијам?

Доста ти беше лаги.
Одам во јаве кај што:
и доброто и лошото остануваат со тебе.
Не се премислуваат, не се менуваат, не се прелажуваат.

лесен Сон е чудно овоштие – ти го кршиш, тој заби ти строшил.

#Ж|оле

Си беше, не нешто големо, едно кралство.
Кралство младо и неискусно.

Но ете имало способни луѓе,
успеале да го обединат – од две помали едно да сторат.

Иако порано имаше два народи, завојувани меѓу себе,
конечно векови крвополевање отстапија на години мир.

Мир под немир, мир под чизма,
мир под крало, крало се свашта.

Колку и да се креваше народ,
толку и беше потиснуван од крало.

Секако денес ќе го воспеваат неговото име, Добре ќе го нарекуваат,
но тоа само оти победникот ја пишува приказната – la historia.

Истото се случи и со неговиот син Жоломон (нагалено Жоло),
сам си ја напиша приказната, изрежира, излепи, монтира.

Ова не е неговара приказна.
Ова е мојата… за него.

Откако умре Добре, иако следен за престол беше Дончо,
демек постар брат ама таков живчан се закара со Жоло.

И нормално, за да има драма во historia-ва наш театар,
дојде Жоло на престол, а Дончо избега, па не добега.

Не бегаше долго, (на Жоло) чунки куро крај нема,
го фатија, го обвинија „сороспија” – г’убија.

И Жоло си владееше среќно цел живот.
Крај.

. . .

Добро, тоа беше официјалниот дел од програмата,
а сега во театар „Пародија”… нешто незадолжително.

Не му беше на Жоле сѐ розево,
имаше и кафено на пример.

Решија да го тргаат од власт со правење протести
и слични герила активизам performance-и ‘n’ shit.

Сети Жоле Диктаторче (ко шо го нарекуваа активистите) малку страв,
па извлече еден #милемитекна потег, пуштија приказна по медиуми:

Ехехеееј,
чујте и почујте,
на Жоле наш Госпо да ни го поживее,
му донесоа да суди случааааај.

Две мајки,
едно дете,
која е мајка,
која маЧеја.

Жоло рече,
дајте кама,
ќе го сечиме,
па нек плаче мама.

Плаче Мама:
неЈЧам, дајте го неа.
Кења Мачеа:
фер бе, сечи го пола!

Жоло нареди,
столчете ја Мачеа,
дајтего на друга,
една е маЈка.

И ко за чудо, сѐ се средило, дур и останало од стари:
„верват овци – Жоло Мудрец, плачат други – леле шупраиме”.

Не е незамисливо, прост народ да го величи за мудар.
Ама мудар народ просто да се вџаши – го препознАја во маќеЈата.

Жоло беше тој што им порача: со камен мене од близу? Епа за сите јунаци,
остајте ми кралство цело, инаку го делиме. Нема кој да ме столчи.

И ко за право, немаше на времето EUS(N)ATO да го столчи, па се уСТОЛчи.
НеЈЧиме ни да помислиме ваква приказна денес да ни се случи, нели?

грст твитови

кога луѓе те сакаат за дворски шут, ама те нејќат ни да им се приближиш
03/05/2015 11:34

¿ зошто п(а)л(ј)ачи ?
03/05/2015 11:41

Поискрени се оние останатите – што мразат кловнови или се плашат од нив
03/05/2015 11:42

перфидниот цинизам кога убедуваш некој дека му е работа да те забавува.
03/05/2015 11:44

“there’s no love in fear” at.azder.mk/1GR1pha
03/05/2015 11:50

Валјакот

оние попладневни досадни дела,
кога спружираш алишта или нешто средуваш,
во мртвото време после ручек, а пред вести
кога мислите ти пребегуваат од логичната хемисфера,
во емотивната, несредената и таму
валјакот на сеќавањата
со своето катагодишно
крешендо на тежината
ти го гмечи телото од три димензии
во обична слика од две,
во сенка на минатото.

Не сакам да кажам, ама ќе направам исклучок

1. Се избира еднаш на 4-5 години (во заебаниот ни систем катагодишно) со заокружување ливчиња

2. Се гласа постојано, катадневно, со користење глас низ воздух, електрони низ интернет, новинари низ хартија, комшии низ кафе итн.

3. Никој не смее да оцрнува слободниот говор, дури и молкот како не гласање, и да го заменува со тезата дека гласањето е заокружување ливчиња

4. Во друго опшество гласањето би имало повеќе влијание, во ова денешново не до толку: имаме разговор на глуви кој што ќе го оставам на други да го решаваат

5. Затоа јас гласам овде и сега со ставот:

**луѓето треба да гласаат секој ден и да биде според желбата на тој глас, без разлика кој си зел за обврска (не привилегија) преку избори да го слуша тој глас**

6. Во опшество каде што луѓето не гласаат или нивниот глас не се слуша најмал проблем е излегувањето на избори

7. „Правото“ (цинично именување за привилегијата дадена од други) да заокружам ливче значи еден избор, не глас, а сопствениот избор да не заокружам ливче исто значи глас.

Иако во исто време значи дека избраните (од други) подеднакво ќе си го поделат тоа бројче меѓу себе и ќе си го продолжат нивниот CIRCLEJERK систем на пропаганда за тоа кој од нив најдобро ме застапувал. Точен одговор: никој.

8. Она што го кажувам е друго: заговорниците за излегување „да се гласа“ го преточуваат личниот пораз на постоветувањето „глас“ = „избор“ со пропаганда да се излези на избори врз сите останати. Ми личи како добар пат да се изгуби гласот, не само неговата веќе изгубена моќ.

Играчка плачка

Момчето го извади своето срце, ја спушти ниско раката и со голем замав го фрли на горе. Се изви високо скоро попречувајќи го сонцето, па застана и започна да паѓа. Девојката која што немо го набљудуваше, се исплаши од глетката и наместо да го фати, се тргна назад. Срцето плесна на земјата. Девојката неможејќи да го гледа го клоцна силно и за миг исчезна бегајќи што е можно подалеку.

Во ред“ си рече момчето „одиме пак“ и започна да се движи накај шумата, во насоката накај што се стркала срцето. Потроши значително време барајќи го. Веќе започнуваше да губи надеж, кога одненадеж слушна гласче:

Онаму. Зад дрвото. Таму.

Збунето момчето сврти неколку круга околу себе. „Ми се причинува“, помисли. Тогаш на каменот пред него слета гулаб.

Таму. Под она дрво – рече гулабот покажувајќи со крилото накај едно дрво.

Момчето иако зачудено, го послуша гулабот. Појде кај дрвото и го најде срцето под едно тукушто паднато ливче. Се врати назад и започна да зјапа во гулабот во неверување.

Ова често ти се случува? – прв проговори гулабот.
Да. Секогаш – засрамено одговори момчето.
А што очекуваше? – пак праша гулабот.

Момчето ја отвори устата, но остана без зборови. Ништо не проговори. Ја затвори и ги сви веѓите загрижено.

Ако го користиш срцето како топка, ќе биде шутирано – објасни гулабот – но, ако го користиш како богатство, ќе биде посакувано – дополни и одлета.

Има право“, помисли момчето, „срцето е богатство, не играчка“ и тргна кон крајот на шумата.

Направи план. Го зеде своето срце, го стави во ковчеже, го заклучи и го закопа в земја. Нацрта мапа и започна да шета наоколу кажувајќи ја измислената приказна:

Мапата е оставена од мајка ми, а на неа е обележано местото каде што е закопан нејзиниот најубав и најскапоцен бисер. Ќе го подарам на онаа девојка која што ќе го најде.

Многу девојки се обидоа, многу не успеаја. Помина долго време, но конечно најупорната, најснаодливата и најхрабрата девојка се врати со ковчежето.

Ми треба клучот – објасни девојката – кажи ми што сакаш за него.

Момчето задоволно што конечно запозна девојка достојна за неговото богатство ја стави раката в џеб во потрага по клучот, но наиде на дупка. Дупка во џебот низ која што паднал клучот. Го беше загубил клучот. Клучот за своето срце. Се смрзна.

Почекај – едвај проговори и започна да трча испаничено барајќи го клучот.

Незабележувајќи стигна до шумата каде што испаничено започна да вика:

Помош. Помош. Помош! – првин во себе, а потоа несвесно и на глас.
Кажи што треба – се јави гласчето.

Момчето го забележа гулабот и проговори:

Го загубив клучот за моето срце. Ми треба помош. Не можам да го најдам.
Можам да ти помогнам – рече гулабот – можам да те направам гулаб, така со лет ќе можеш побрзо да го бараш. Но ќе мора да останеш гулаб сѐ додека не го најдеш.
Важи – се согласи момчето – и така без срце не ми вреди да сум ваков.

Во тој момент се престори во гулаб и започна да лета наоколу барајќи го клучот за своето срце. И до денешен ден момчето гулаб нема пристап до своето срце. Поради тоа не можејќи ни да собере храброст, ни да најде љубов, единствено што му останува е плашливо да одлетува подалеку од секоја опасност, со надеж дека еден ден ќе го најде клучот за своето срце и повторно ќе стане момче.